ကပ္စည္းနဲ သားအဖ

လွဴတာေတာင္ နည္းနည္းလွဴပါလားကြ။

၀န္ထမ္းေတြ စားသံုးသူေတြ ေက်နပ္ရံုနဲ႔ မျပီးေသးပါ။

စားသံုးသူေတြကို ေက်နပ္ေအာင္ ေအာ္ေနလို႔ မျပီးေသးဘူး။
၀န္ထမ္းေတြ မေက်နပ္ရင္လဲ မျပီးေသးဘူး။
၀န္ထမ္းေတြ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျပီး ၀န္ထမ္းအစားထိုးထိုးေနရင္

three of steps

1. Do you have objectives?
2. Do you evaluate your performance?
3. Do you set objectives and at the same time, estimate the result?

ဘီးေလးဘီးနဲ႔ကား

၀န္ထမ္းကို ဘယ္လိုျမင္လဲဆိုေတာ့။ ၀န္ထမ္းပဲေပါ့။
၀န္ထမ္းကို လူလို႕ေကာ ျမင္ရဲ႕လား။ ခိုင္ဖတ္၊ လက္ႏွီးစုတ္ပဲလား။

ပစၥည္းေပ်ာက္ဖူးလား။ လက္စြပ္ေလးဘာေလး။
ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ ဒါမ်ိဳးေတြပံုလို႕လား။ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာျဖစ္သြားလား။
ေအးေဆးပါလို႕ေျပာရင္ မဟုတ္မွလြဲေရာ အတုပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။
ဖန္ဆီပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။
ဒီလိုပါပဲ လူကိုလဲ ဘယ္လိုျမင္လဲ။ ၀မ္းဂိုး တူးကမ္း သရီး၀ိတ္လား။
ငကန္းေသရင္၊ ငေဆြေပၚလိမ့္မယ္လို႕ျမင္ရင္ ကိုယ့္လုပ္ငန္းက ဂ်ိဳက်ိဳး၊ နားရြက္ပဲ့ေတြနဲ႔ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။

လူကိုအမ်ိဳးမ်ိဳး ျမင္ႏိုင္တယ္။ အခိုင္းအေစ၊ ၀န္ထမ္း၊ လုပ္သား၊ မန္ေနဂ်ာ၊ အေခၚအေ၀ၚေတြေျပာင္းသလို ခံယူခ်က္ေတြကလည္း တစ္ခုုနဲ႔တစ္ခု သိသိသာသာၾကီးေျပာင္းသြားၾကတယ္။

ပစၥည္းေပ်ာက္သလိုေပါ့။ ျပာယာခတ္သြားလား။ ေအးေဆးပဲလား။
ဒီလိုပဲ ၀န္ထမ္းအေရးမွာ ဖူးဖူးမွဴတ္ထားမလား။ ေနပေစကြာလား။

၀န္ထမ္းေတြကို အေလးထားလား။ အရင္းအျမစ္ေတြလို႕ ယူဆရင္ အေလးထားမယ္။

၀န္ထမ္းရွိမွ လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္မယ္။
၀န္ထမ္းေကာင္းမွ လုပ္ငန္းၾကီးထြားမယ္။
ဒီေတာ့ ၀န္ထမ္းေကာင္းေတြလိုတယ္။
ေခၚရမယ္၊ ခန္႕ရမယ္။

ေခၚခန္႕တယ္ဆိုတာက ဘီးတစ္ဘီးပါပဲ။
ဘီးတစ္ဘီးနဲ႔ေတာ့ ကားကေကာင္းေကာင္းမေရြ႕ႏိုင္ပါဘူး။
အႏူေခ်ာမေတာ့ လူေခ်ာေပါ့။

ေခၚခန္႔ျပီးျပန္ေတာ့ ဒီလူေတြကို အလုပ္အေၾကာင္းသင္ေပးရမယ္။
လူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရမယ္။
လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို သြန္သင္ေပးရမယ္။
လုပ္ငန္းတိုင္း ၀န္ထမ္းေတြကို သင္ေပးၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။
မသင္ေပးတဲ့ လုပ္ငန္းဆိုတာ မရွိပါဘူး။
စနစ္တက် အဖြဲ႔ဖြဲ႔လူခန္႔ျပီးသင္ေပးတာရယ္၊အျပင္ကေခၚသင္ေပးတာရယ္၊ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္ သင္ၾကားတာရယ္ပဲကြာတယ္။
သင္ၾကားတဲ့ စနစ္ေတြေပၚမူတည္ျပီး ထိေရာက္မွဳ႔ကြာသြားပါလိမ့္မယ္။
ဒီလိုသင္တဲ့အခါမွာ ၀န္ထမ္းေတြ တက္ေျမာက္သြားလို႕႔ လုုပ္ငန္းခြင္ ပိုမိုေခ်ာေမြ႕လာမယ္။
ျဖစ္တက္တာတစ္ခုက အလုပ္ထြက္သြားတက္ၾကတယ္။

ငါ့လုပ္ငန္းက ေက်ာင္းၾကီးျဖစ္ေနတယ္လို႕ေျပာတာဟာ ဂုဏ္ယူစရာပါ။
လူေတာ္၊ လူေကာင္းေတြ ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္လို႕ ဂုဏ္ယူရမွပါ။
ငါက စီးပြားေရးလုပ္ေနတာ၊ ျမတ္ခ်င္လို႕၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အခမဲ့ေက်ာင္းဖြင့္မွာေပါ့လို႔ ေျပာေကာင္းေျပာလိမ့္မယ္။
အခုေခတ္ေျပာင္းသြားျပီ။
ေစတနာေရာင္ျပန္ဟပ္တယ္။
စီးပြားေရးလုပ္ရင္ ေငြတစ္ခုတဲ ေနာက္မလိုက္ရဘူးေလ။
ေငြတစ္ခုတည္းေနာက္လိုက္ရင္ ဆင္ေပၚက က်ီးကန္းျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။

၀န္ထမ္းေခၚခန္႔တာနဲ႔၊ သင္ၾကားေပးရံုပဲဆိုရင္ ဘီးက ႏွစ္ဘီးပဲရွိေသးတယ္။
ေကာင္းေကာင္းမသြားႏိုင္ေသးဘူး။
ေလးဘီးလံုရုုန္းမွျဖစ္မယ္။
ဖိုး(၀ွီး)ေတြျဖစ္မွျဖစ္မယ္။

ေနာက္ထပ္ႏွစ္ဘီးထပ္တပ္ရေအာင္။
၀န္ထမ္းေတြကို လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကိုသံုးသပ္ျပီးရင္ ထိုက္တန္တဲ့ ခ်ီးျမႈင့္မွဳေတြေပးဖို႕လိုတယ္။
၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေရးေတြ ေကာင္းမြန္ဖို႕လိုတယ္။

မျပိဳင္ခင္က ရွံဳးႏွင့္သည္။

အနာဂါတ္မွာ ေနတဲ့သူေတြနဲ႔ အတိတ္မွာေနတဲ့သူေတြ ျပိဳင္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္သူရွံဳးမွာလဲ။

ေျပာစရာမလိုေအာင္ပါဘဲ။
အတိတ္မွာ ေနတဲ့သူေတြပဲေပါ့။
ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူေတြက အတိတ္မွာ ေနေနၾကသလဲေပါ့။

အတိတ္ဆိုတာက ဘာလဲ။
အနာဂါတ္ဆိုတာကေရာ ဘာလဲ။

စဥ္းစားပံုက အတိတ္၊ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြက အတိတ္၊ အတိတ္၊ အတိတ္။
စဥ္းစားပံုက အနာဂါတ္၊ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြက အသစ္၊ အသစ္။

အဲဒီေန႕က ေက်ာင္းမတက္ဘူး။
ဒီတစ္လံုးထဲနဲ႔ ျပီးသြားေရာပဲလား။
ဒါက ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က ပ်က္လံုးေတြ၊ ေထ့လံုးေတြ၊
အဲဒီ စကားေတြကို လက္ခံေနတဲ့သူေတြက ဆိုရွယ္လစ္ အေငြ႕အသက္ေတြနဲ႔ မကင္းတဲ့သူေတြပဲေပါ့။
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္စရာမလိုဘဲ ေနာက္ေၾကာင္းမွာရွိေနတဲ့ အမာခံေတြပဲေပါ့။
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မလွည့္ေၾကးထက္၊ ေရွ႔မတိုး၊ ေရွ့ဆက္မေရွာက္တဲ့သူေတြပဲေပါ့။
အခုခါက အေျပာင္းအလဲေတြ ဒီေလာက္မျဖစ္ေသးပါဘူးဆိုတဲ့သူေတြက ေျပာခ်င္ေျပာၾကအံုးမယ္။
ဒီေလာက္လဲ မဟုတ္ပါဘူးလို႕။ ဟုတ္ေကာင္း၊ ဟုတ္မွာပါ။
သင္ဟာ သင္ပဲ။ သင့္အသက္က သင္ယူဆသေလာက္ပဲဆိုေတာ့။
က်ေနာ္တို႕႔ေတာ့ Pro ေတြဆိုေတာ့ ႔ပရိုပဲ စဥ္းစားေနတာ။
ဒီထက္ဆိုးတာေတြေတာင္ၾကံဳခဲ့ၾကရဖူးျပီပဲဗ်ာ။ ေနာ့။
အေကာင္းပဲျမင္ၾကရေအာင္။ ေရွ့ဆက္ရွာက္ၾကရေအာင္ပဲလား။

မလုပ္၊ မရွဳပ္မျပဳတ္ဆိုတာေတြ လက္ကိုင္ထားျပီး၊ ေနေနၾကတုန္းလာ။
ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒို႕တစ္ေတြ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ေနျပီ။
မျပိဳင္ခင္က ရွံဳးႏွင့္ေနျပီပဲ။
စိတ္ဓါတ္ေတြေျပာင္း၊ စိတ္ထားအေဟာင္းေတြ၀ဲလိုက္ၾကစို႕။

အခုပဲၾကည့္ ဒီဂ်စ္ဆဲ(လ)
ေဘာလံုးပြဲေတြ ကမကထျပဳ ၾကီးမွဴးက်င္းပေနတယ္။
ေၾကျငာလိုက္တာကလဲ ေသာက္ေသာက္လဲ။
လူေတြေခၚျပီး၊ ခန္႔ျပီးသြားျပီ။
သံုးတဲ့ေငြေတြက မနည္း၊ မေနာပဲ။
၀င္ေငြတစ္ျပားမွ မရွိေသးဘူး။
အကုန္အိတ္စိုက္။
အျမတ္မေျပာနဲ႔ ၀င္ေငြေတာင္ ေ၀လားေ၀း။
ဒါေပမဲ့ ေထာင္ျမင္လို႕ ရာစြန္႕ေနတာပဲ။

ဒါနဲ႔ ဥပမာတစ္ခု သတိသြားရတယ္။
ေစ်းကြက္ေဖၚေဆာင္ေရးသင္တန္းတစ္ခုမွာ ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္။

ေစ်းကြက္ေဖၚေဆာင္သူႏွစ္ဦးအေၾကာင္းကို သင္ခဲ့ဖူးတယ္။ အာဖရိကကို သြားၾကတယ္။
တစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။ ေစ်းကြက္အေျခအေနမေကာင္းဘူး။
လစ္တယ္။
တစ္ေယာက္က ဒါ အရမ္းၾကီးတဲ့ ေစ်းကြက္လို႕ေျပာတယ္။
ေစ်းကြက္ရေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္ေျပာတယ္။

အခု အဲဒီေစ်းကြက္ဟာ ဘယ္ေစ်းကြက္ျဖစ္မယ္ထင္ၾကလဲ။
ဘယ္ႏိုင္ငံလို႕ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မလဲ။
အဲဒါျမန္မာႏိုင္ငံလို႕ထင္ေနတာပဲ။
အာဖရိကလို႕ေျပာမဲ့အစား။

ျမန္မာႏိုင္ငံကို ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွဳံခ်င္တဲ့သူေတြ တဖြဲဖြဲလာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာစီးပြားေရးလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားလို႕မရျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ။
သူတို႕တစ္ေတြက ကိုယ္ေတြကို ဖိနပ္မစီးတက္ဘူးဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိေနသလိုပဲ။
ေစ်းကြက္ၾကီးကို အၾကီးၾကီးျမင္ေနလို႔ ပံုေအာေနသလိုပဲေနာ္။

အရင္လို စဥ္းစားပံု၊ ေတြးပံု၊ လုပ္ကိုင္တဲ့ပံုစံေတြနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ဂြမ္းမွာတကယ္ပဲ။
ဘယ္မွာေနၾကမလဲ။
ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ။

Time to give back

အေၾကြးဆပ္ရမယ္။

မွန္ကန္ရင္ ကြဲတံုးပဲလား။
မွန္တိုင္းလဲ မေကာင္းဘူးလား။

အရင္ေခတ္ေတြလိုပဲလား။
ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြေျပာင္းေနျပီလား။

အခင္းအက်င္းအသစ္ေတြ၊ ပေလယာအသစ္ေတြေတြ႕ေနျပီလား။
ရင္ဆိုင္ေနရျပီလား။

ဒီေန႕ ေက်ာင္းမတက္ဘူး။
အဲဒီေန႕က ေက်ာင္းမတက္ဘူး။
ေဆာရီးပဲ

ေၾကြးေဟာင္းလဲ ဆပ္ဖို႕ျပင္၊ေၾကြးသစ္လဲ ခ်ဖို႕ျပင္။
ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီ။

Be big

When the time changes the definition will be changed and so is the meaning.
In the past, there is a motto, we have. It is nothing but "Think Big, Act Big, Be Big." At that time, the meaning and definition is quite simple, to do better than our competitor. No more, no less, The environment is quite stable. We have to compete day by day and month by month. We were very much excited about our explicit arch competitor moves and put an eye on it.
Now the environment of Myanmar is changing from stable environment to dynamic one. The meaning and definition of the motto is pretty different to me and to my work place. We have to take care and think about not only the explicit competitors but also new entries. Yangon becomes the jungle of new business venture. Do better than the present competitors is not enough these days.